Tragiczny stan dzisiejszego Kościoła

Powszechnie wiadomo, że od czasu rewolucji Soboru Watykańskiego II wrogowie Boga, poprzez swoje słowa i czyny, niestrudzenie pracowali nad zniszczeniem wiary katolickiej. Poprzez nauki sprzeczne z wiarą naszych ojców, poprzez rewolucyjne zmiany w liturgii oraz poprzez fałszywy dialog międzyreligijny zrealizowali oni najśmielsze marzenia wszystkich tych, którzy przez wieki spiskowali, aby zniszczyć Kościół Słowa Wcielonego.

Zaatakowali wiarę podczas Soboru Watykańskiego II, wprowadzając istotne zmiany w świętej doktrynie Kościoła. Zaatakowali sakramenty, a w szczególności obrzędy święceń kapłańskich i biskupich. Przekształcili Mszę św., zamieniając ją w protestanckie nabożeństwo. Zniekształcili prawo kanoniczne, tradycyjne nabożeństwa i wszystkie inne skarby Świętego Kościoła.

Aby jeszcze pogorszyć te wielkie zło, można bez obawy o pomyłkę stwierdzić, że ci wrogowie Boga znaleźli wsparcie w swoich wysiłkach u każdego kolejnego pretendenta do papiestwa od czasu Soboru Watykańskiego II. Z pomocą oficjalnej hierarchii ustanowili nowy Kościół, co do którego słuszne jest pytanie, czy rzeczywiście jest to Kościół założony przez Jezusa Chrystusa i utrwalony przez Apostołów i ich następców. Czy mamy do czynienia z nową sektą, całkowicie obcą Kościołowi Bożemu? Kościół Soboru Watykańskiego II wyznaje religię naturalistyczną i humanistyczną, opartą na indyferentyzmie i głoszącą fałszywy ekumenizm oraz fałszywą wolność religijną. Wszyscy zgodzą się z tym wszyscy szczerzy katolicy. Słowa, nauki, oficjalne teksty i działania wielu współczesnych prałatów są sprzeczne z nieomylnym nauczaniem 260 papieży, którzy poprzedzili Sobór Watykański II, oraz wszystkich Soborów Powszechnych Kościoła Katolickiego.

​

„Najbardziej przebiegli wrogowie napełnili Kościół, oblubienicę Nieskalanego Baranka, goryczą i upili ją piołunem; na wszystkie jej skarby położyli bezbożne ręce. Tam, gdzie stoi Stolica Najświętszego Piotra i Katedra Prawdy, ustanowione jako światło dla narodów, tam postawili tron swojej ohydności i bezbożności; aby, gdy Pasterz zostanie uderzony, mogli rozproszyć trzodę” [1]