
Papież nie może mieszkać poza Rzymem. Jeśli mamy mieć prawdziwego papieża, musi on być biskupem Rzymu i mieszkać w Rzymie.
Zarzuty
4/5
powrót do spisu treści
<< Poprzedni
Następny >>
Na ten zarzut odpowiada w prosty sposób historyczny fakt papiestwa awiniońskiego. Jak napisał francuski ksiądz katolicki i historyk Guillaume Mollat:
„W latach 1305–1378 na tronie św. Piotra zasiadało kolejno siedmiu papieży, którzy mieszkali, mniej więcej nieprzerwanie, w Awinionie, nad brzegiem Rodanu. Czy to, że mieszkali poza Rzymem, było czymś niespotykanym, a wręcz „skandalem” w rocznikach Kościoła? Większość pisarzy spoza Francji, począwszy od Platiny, zdaje się to sugerować. Jednak mimo że wszyscy byli biskupami Rzymu, wielu papieży zostało wybranych i koronowanych gdzie indziej niż w Rzymie i rządziło światem z miejsca innego niż Rzym. W drugiej połowie XIII wieku niepokoje wśród poddanych uniemożliwiły papieżom przebywanie w Wiecznym Mieście i zmusiły ich do emigracji, do tego stopnia, że mieszkanie w Rzymie stało się dla nich wyjątkiem...
„Marcin IV (1281–1285), Francuz, wybrany w Viterbo, ubi tunc residebat Romana Curia, nigdy nie opuścił Toskanii i Umbrii...
„Aleksander IV (1254–1261) został wybrany i koronowany w Neapolu…” [1]
Z tych krótkich fragmentów wynika zatem, że nie tylko siedmiu prawowitych papieży rezydowało poza Rzymem, ale niektórzy z nich zostali również prawowicie wybrani poza Rzymem, pozostając jednocześnie biskupami Rzymu.
Co więcej, papież Mikołaj II wyraźnie wskazał na tę możliwość w 1059 r. w bulli papieskiej In nomine Domini:
„...jeśli przewaga zdeprawowanych i niegodziwych ludzi będzie tak duża, że nie będzie można przeprowadzić czystych, autentycznych i wolnych wyborów w Rzymie, kardynałowie-biskupi, wraz z duchowieństwem Kościoła i katolickimi świeckimi, mogą mieć prawo i władzę, nawet jeśli jest ich niewielu, do wyboru papieża dla Stolicy Apostolskiej w miejscu, które uznają za najbardziej odpowiednie.” [2]
W związku z tym na podstawie dekretu papieskiego i faktów historycznych możemy stwierdzić, że nie jest konieczne, aby papieże mieszkali w Rzymie ani byli tam ważnie wybrani.
[1] G. Mollat, The Popes at Avignon, 1305–1378, tłum. Janet Love (Londyn: Thomas Nelson and Sons Ltd, 1963), xiii–xiv.
[2] Papież Mikołaj II, In nomine Domini, 1059, rozd. 5