Nieuniknione rozproszenie owczarni

W obliczu takiej katastrofy, jak łatwo zrozumieć, owczarnia Chrystusa zostało rozproszona. „Uderzę pasterza, i rozproszą się owce trzody.” (Mt 26, 31).

Od wielu lat niektórzy głoszą, że Stolica Apostolska jest wakująca i kontynuują swoją posługę biskupią lub kapłańską całkowicie niezależnie od tego, co uważają za fałszywy Kościół. Znaleźli się na pustyni, gdzie trudno było znaleźć braci, którzy podzielaliby wszystkie ich przekonania i działania. Nie bali się wyśmiewania i sprzeciwu i niestrudzenie nadal twierdzili, że pretendenci do papiestwa są nieprawowici. Ale czy ich głosy są oficjalnym słowem Kościoła? Czy mogą one kanonicznie wiązać cały Kościół?

Inni byli bardziej ostrożni i, zachowując dystans, nie zwracali uwagi na wszystko, co pochodziło od pretendentów do papiestwa. Woleli wstrzymać się z osądem i prowadzić niezależne życie, czekając na lepsze czasy. Lepsze czasy nie nadeszły. Czy nadejdą one bez współpracy ludzi? Jeszcze inni woleli szukać pojednania z Kościołem, który wyłonił się z Soboru Watykańskiego II. Pracowali niestrudzenie, aby zachować miejsce dla liturgii i tradycji katolickich w tym, co uważają za Kościół pogrążony w chaosie. Ale czyż doktryna, liturgia i tradycje katolickie nie powinny należeć do całego Kościoła, a nie tylko do jakiejś jego części? Czy można je sprowadzić do roli bocznej kaplicy na Łodzi Piotrowej? Czy tradycja katolicka może być tylko jedną z opcji wśród panteonu nowości?

Wszędzie wokół nas, nawet wśród tych, którzy pozostali niezachwiani w wierze Kościoła, nie możemy nie dostrzec wielu niefortunnych podziałów. Kto doprowadzi do tej tak bardzo pożądanej jedności między nami? Nie zaprzeczamy, że jedność Kościoła, która jest jednym z jego znamion, wciąż trwa, ale utrzymujemy, że obecnie, zwłaszcza w odniesieniu do zarządzania, jest ona znacznie zaciemniona. Kościół musi zaradzić tej sytuacji.